شب که بیاید
این نامه هم تمام می شود
و من به عکس کودکی ام که روی تاقچه پیر شده
نگاه خواهم کرد
و به یاد خواهم آورد
که هیچ کس به ما نگفت
پنجره
جاپای رهگذران را از یاد می برد
و آسمان کفاف این همه دلتنگی را نمی دهد!
کاش به ما کسی گفته بود که ماه
پشت درهای بسته می میرد
مرگ می آید
وفردا دنباله ی خواب دیشب است

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت 1391ساعت توسط كاوه|